Je kent het misschien wel… Je hebt je les voorbereid alsof je een kleine militaire operatie aan het plannen was. Leerdoelen helder, PowerPoint strak, werkvorm erin en de timing netjes. Misschien zelfs een exit-ticket aan het eind, want kijk ons eens professioneel bezig zijn.
En dan begint de les… Na vijf minuten zie je de eerste blik afdwalen. Na tien minuten zit iemand onder tafel met een telefoon te rommelen op een manier waarvan diegene denkt dat jij het niet ziet. Spoiler: je ziet het net als die keer daarvoor. Na twintig minuten vraagt iemand: “Meneer, moeten we dit kennen voor de toets?”
En ergens in jou zakt iets een beetje in en niet omdat je geen goede docent bent. Niet omdat je studenten per definitie ongemotiveerd zijn. Maar omdat er iets schuurt tussen de wereld waarin jouw les logisch is en de wereld waarin studenten op dat moment leven. Dat is precies waar het in onderwijs steeds vaker spannender wordt.
Wij ontwerpen lessen vanuit structuur, inhoud en doelen. Studenten stappen binnen met hun hoofd vol notificaties, bijbanen, thuissituaties, prestatiedruk, sociale verwachtingen en de vraag waarom iets ertoe doet. En als die werelden elkaar niet raken, kun je nog zo helder uitleggen, maar dan landt het niet. Dat betekent niet dat we alles moeten opleuken. Alsjeblieft niet, niet elke les hoeft een escape room, quizshow of TikTok-musical te worden. Soms is een goede uitleg gewoon een goede uitleg. Maar relevantie ontstaat niet vanzelf omdat wij weten dat iets belangrijk is. Relevantie moet voelbaar worden.
Dat begint met een simpele vraag!
“Waar raakt deze les aan de werkelijkheid van mijn studenten?”
Niet omdat alles om hun beleving moet draaien. Wel omdat leren pas echt begint wanneer studenten ergens een haakje vinden. Een vraag. Een probleem/irritatie/voorbeeld uit hun stage, bijbaan of leven buiten school. De perfecte les is dus niet de les waarin alles precies loopt zoals gepland. De perfecte les is misschien wel de les waarin jij op tijd merkt dat je moet bijsturen. Dat vraagt vakmanschap & soms ook een beetje lef. Want buiten de lijntjes kleuren betekent niet dat je de kleurplaat in brand steekt. Het betekent dat je durft te kijken: wat heeft deze groep, op dit moment, nodig om echt aan te haken?
Reflectievraag:
Welke les geef jij binnenkort waarvan jij precies weet waarom die belangrijk is, maar waarvan studenten dat waarschijnlijk nog niet voelen?
In mijn boek Binnen de kaders & buiten de lijntjes werk ik verder uit hoe je onderwijs dichter bij de belevingswereld van studenten kan brengen, zonder je vak, je structuur of jezelf kwijt te raken.
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.