Na jarenlang te hebben lopen vertellen hoe gaaf het wel niet is om naar een festival als Lowlands te gaan kregen we vorige week te horen dat we kaarten gewonnen hadden en ik dus Inge kon laten zien wat nu Lowlands wel niet is. Lowlands is een festival waarbij je de volgende zaken moet hebben: – Een goede line-up– Goed weer– Goede tent Helaas de line-up vond ik wat minder (zaten wel gave acts tussen maar niet heel geweldig). Het goede weer bleek er deel te zijn maar we kwamen erachter dat onze nieuwe tent niet waterdicht was en wij dus de eerste ochtend direct alles nat hadden. NIET VOCHTIG maar NAT. Dus zaterdagavond hebben we het spul ingepakt en hebben hem na The Editors aangetrapt naar Enschede gezien buienradar aangaf dat er nog meer helse troep aan zou komen. Hoogtepunten van het weekend: – Biffy Clyro– Slayer– John Coffey– Chase and Status– Tom O’dell– Ice Tea bij de DE tent!– Palmbomenpolka bij de Elastiek band in de Lima– Nevermind werd integraal gespeeld Dat was het wellicht tot volgend jaar. Lowlands vindt haar oorsprong in één van de eerste Nederlandse popfestivals, A Flight to Lowlands Paradise, dat in november 1967 werd georganiseerd door de Utrechtse kunstschilder Bunk Bessels. Dit festival vond plaats in de Margriethal van de Jaarbeurs in Utrecht. Voor de entree, inclusief ontbijt, moest 10 gulden worden neergelegd. Deze 18 uur durende happening ontbeerde topartiesten (in die tijd lieten zij het vaak afweten), maar had wel experimenteel theater, dans, wierook, dichters, films, bodypainting en vloeistofdia’s. De door de gemeente Utrecht beloofde subsidie van 8000 gulden werd achteraf toch niet uitgekeerd. Op 28 december 1968 werd een tweede editie van dit festival gehouden. Het festival was een maand uitgesteld van de oorspronkelijke datum 23 november zodat ook een optreden van Jimi Hendrix plaats kon vinden. Uiteindelijk kwam deze niet opdagen (hij zou zijn been gebroken hebben bij het instappen van een vliegtuig in Londen) en ook andere grote optredens van Jeff Beck en Jethro Tull werden afgezegd. Het optreden van Pink Floyd ging wel door. Van Nederlandse zijde waren Cuby + Blizzardsvoor velen in ieder geval nog een aardige compensatie voor de afzeggingen. Het maximale aantal bezoekers was met 18.000 behaald, terwijl er voor de ingang nog veel mensen stonden te wachten. Voor deze liefhebbers werd het een koude en teleurstellende bedoening omdat ze niet naar binnen konden. Daarbij werden er vernielingen aangericht en charges uitgevoerd door de politie. De sneeuwballengevechten met de politie leverden legendarische Polygoonbeelden op. In 1993 werd het festival in ere hersteld onder de naam ‘A Campingflight to Lowlands Paradise’, een joint venture van artiestenbureau Mojo Concerts en evenementenorganisator Loc7000. Het buitenfestival had als voorloper het tweedaagse festival Ein Abend In Wien in De Doelen in Rotterdam, dat weer een vervolg was op het festival Pandora’s Box dat eveneens in Rotterdam plaats had. De insteek bij deze festivals was ruimte bieden aan kunstzinnige undergroundmuziek en opkomende artiesten. Bij Ein Abend In Wien was er veel oog voor een theatrale aankleding, welke aanpak voortgezet werd in de latere Lowlands-edities. Het logo en de vormgeving van Lowlands is al vanaf 1993 in handen van Peter te Bos.[1] Hij ontwierp ook de ‘mascotte’, genaamd Rapid Razor Bob. In 2000 trad Eric van Eerdenburg aan als nieuwe festivaldirecteur. Uitgaande van zijn interesses zijn er sinds 2002 diverse veranderingen doorgevoerd: het festival richt zich op jonge culturen waaronder ook duurzaamheid, literatuur, politiek en wetenschap vallen. Dit vertaalt zich terug in onder meer de programmaonderdelen Lowlands University en Coolpolitics. Van Eerdenburg typeert het publiek als een drieledige groep: kenners (kernpubliek/early adopters), volgers, en wie er graag bijhoren wil. Hij noemt daarbij rock niet zo geschikt voor een gekleurd publiek. 2002 beschouwt hij als rampjaar waarin het kernpubliek wegbleef, omdat de concurrentie van buitenlandse festivals te sterk bleek.[2]