Mijn conditie is niet heilig, laat ik daar eerlijk over zijn. Hardlopen staat niet bepaald in mijn top drie hobby’s. Maar rennen voor een goed doel, geld ophalen en meteen een item van mijn bucketlist afvinken? Daar valt wél wat voor te zeggen.
Op 11 september stond de Singelloop in Enschede op het programma. Het was juni toen we ons inschreven, dus vier maanden om “in vorm” te komen. Mijn persoonlijke doel was vrij eenvoudig: geld inzamelen. Mijn eindtijd? Als ik het rondje überhaupt zou halen, zou ik mezelf al een high-five geven.
We trainden maandenlang met z’n drieën: Inge, Rob en ik. Helaas moest Inge afhaken door een knieblessure, maar gelukkig vonden we al snel anderen die wilden meedoen. En zo stond er in no-time een enthousiast team klaar dat niet alleen meeliep, maar ook nog eens 450 euro ophaalde voor het goede doel. De tijden waren geweldig, de sfeer nóg beter, en iedereen die ons steunde: dank jullie wel. Zonder jullie geen Singelloop voor ons.
De start en finish lagen op een prachtige plek: het Volkspark in Enschede, vlak bij het station, met alle ruimte voor zo’n groot evenement. Dit jaar werkte de organisatie voor iedereen — zelfs voor de kids — met elektronische tijdsregistratie. Dus ja, ik liep met een chip in mijn startnummer. Voelde bijna professioneel.
De Singelloop is inmiddels uitgegroeid tot een serieus evenement met meerdere onderdelen, van een stevige wedstrijdloop tot de bedrijvenloop en een dubbele mijl voor wie het graag iets korter houdt. Voor ieder wat wils dus — ook voor iemand die vooral wil overleven en een goed doel wil steunen.
En ik? Ik heb het gehaald. Niet met de elegantie van een gazelle, maar wél met een glimlach, een rood hoofd en weer een vinkje op mijn bucketlist.
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.